Co by nie mówić, marka McDonald’s jest postrzegana bardzo różnie. Jedni przepadają za nią, inni wykazują z goła odmienne emocje. W sumie można rzec, że to kwestia gustu prawda? Otóż i tak i nie. Jedno to mieć uprzedzenie do fast foodu a drugie to opierać opinie np. na podstawie doświadczeń związanych z obsługą, produktami, które oferują oraz generalnie odczuciu podczas przebywania w ich restauracji.

McDonald’s postanowił zabrać się za temat obsługi i powiem szczerze, że ich koncepcja bardzo mi odpowiada.
Poniżej możecie zobaczyć kilka zdjęć pochodzących ze strony www.clintonbarth.com, które obrazują ich pomysły.

Ciekawy dokument zawierający szczegółowy opis koncepcji możecie znaleźć tutaj [PDF 0,86MB].

Właściwie samo to, jaka ona jest nie zmotywowało mnie do napisania tego posta. Zmotywowało mnie podejście i troska o to, jak klienci postrzegają sam proces zakupowy. Jakie emocje rodzą się w nich na każdym etapie zakupu oraz konsumpcji oraz to, jakie wrażenia będą im towarzyszyć.

McDonald’s to zrozumiał. A kiedy zrozumieją to właściciele serwisów internetowych? Kiedy zaczną na poważnie zastanawiać się nad tym, jakie emocje towarzyszą ich klientom podczas korzystania z ich stron internetowych? Kiedy zaczną dbać o User Experience?

Że tak pozwolę sobie przytoczyć cytat z serwisu interaktywnie.com tyczący się projektu Dan-Wood:

Wnioski z benchmarkingu i rozmów z klientem plus wprowadzenie przydatnych funkcjonalności i przemyślana architektura informacji, pozwoliły na realizację dobrego, skutecznego medium komunikacji z klientami i partnerami

Serwis pozostawię bez komentarza – nie ma się zupełnie czym tam poszczycić… ale nawijanie makaronu na uszy przez osobę z Infinity Group jest po prostu dowodem na to, że nie wie ona zupełnie o czym mówi.

Inny przykład z życia wzięty to sytuacja, kiedy produkt jest proponowany Klientom, zachwalany przez sprzedawców i wtykany niemalże im na każdym kroku, a gdy się zapyta kilka osób (odpowiedzialnych za sprzedaż) czy mogą coś o nim powiedzieć, to odpowiada tylko echo trawienia śniadania w moim żołądku…

Nie wspomnę o sytuacji, gdy rozmawia się o procesach powstawania projektów internetowych, a ktoś mądry przychodzi z dead-linem na wczoraj. Po prostu ręce opadają… Codziennie czuję się jak na poligonie. Każdy chce postrzelać, tylko nikt z tych osób nie zdaje sobie sprawy, że trzyma broń odwrotnie przytykając sobie lufę do czoła. Ot realia codzienności i wypowiedzi tzw. fachowców.