Ciekawe wnioski nasunęły się podczas dyskusji odnośnie elementów stron, które na co dzień twórcy serwisów umieszczają na stronach (bądź nie), a nie koniecznie zadają sobie pytanie czy ma to w każdym przypadku zastanawiają się nad sensem proponowanego rozwiązania. Do takich elementów należą m.in. breadcrubs (popularna ścieżka okruszków), elementy głównej nawigacji (link do strony głównej), tagline, czy zakładki.

W samej książce znalazły się także na kilka nieścisłości lub zaprzeczenia, które autor umieścił. Nie umknęło to oczywiście czujnej uwadze uczestników spotkania.

Oprócz strawy dla ducha, nie zabrakło także strawy dla ciała. Ciepła pizza oraz drobny poczęstunek pokrzepiły uczestników spotkania do dalszej dyskusji :)

Spotkanie odbyło się w sali dydaktycznej Politechniki Wrocławskiej i tutaj chciałbym skierować wielki ukłon i podziękowanie w stronę Dmitrija Żatuchina oraz samej Politechniki, która była patronem tego spotkania. Dzięki nim mieliśmy do dyspozycji wygodne i przytulne miejsce do dyskusji.

Zgodnie stwierdziliśmy, że powinno się odbyć kolejne spotkanie UX Book Club we Wrocławiu, co oczywiście bardzo mnie cieszy i już teraz zapraszam gorąco do uczestnictwa w nim.

Została także wybrana książka na następne spotkanie. Mam nadzieję, że zapewni nam jeszcze więcej przykładów, które warto będzie poruszyć i omówić wspólnie. Będzie to : L.Wroblewski, WEB FORM DESIGN Filling in the Blanks. Liczę na to, że zjawicie się ponownie lub po raz pierwszy. Spotkanie prawdopodobnie będzie miało miejsce na początku sierpnia.

A teraz jeszcze kilka zdjęć z samego spotkania:

Jeśli jesteś zainteresowany uczestnictwem w takim spotkaniu, zachęcam do śledzenia wątku na goldenline.

Co by nie mówić, marka McDonald’s jest postrzegana bardzo różnie. Jedni przepadają za nią, inni wykazują z goła odmienne emocje. W sumie można rzec, że to kwestia gustu prawda? Otóż i tak i nie. Jedno to mieć uprzedzenie do fast foodu a drugie to opierać opinie np. na podstawie doświadczeń związanych z obsługą, produktami, które oferują oraz generalnie odczuciu podczas przebywania w ich restauracji.

McDonald’s postanowił zabrać się za temat obsługi i powiem szczerze, że ich koncepcja bardzo mi odpowiada.
Poniżej możecie zobaczyć kilka zdjęć pochodzących ze strony www.clintonbarth.com, które obrazują ich pomysły.

Ciekawy dokument zawierający szczegółowy opis koncepcji możecie znaleźć tutaj [PDF 0,86MB].

Właściwie samo to, jaka ona jest nie zmotywowało mnie do napisania tego posta. Zmotywowało mnie podejście i troska o to, jak klienci postrzegają sam proces zakupowy. Jakie emocje rodzą się w nich na każdym etapie zakupu oraz konsumpcji oraz to, jakie wrażenia będą im towarzyszyć.

McDonald’s to zrozumiał. A kiedy zrozumieją to właściciele serwisów internetowych? Kiedy zaczną na poważnie zastanawiać się nad tym, jakie emocje towarzyszą ich klientom podczas korzystania z ich stron internetowych? Kiedy zaczną dbać o User Experience?

Chciałbym się podzielić z Wami jedną chyba z lepszych prezentacji, jakie miałem okazję w ostatnim okresie oglądać – a było ich na prawdę sporo!

Leah Buley opowiada w niej o jej pomyśle na pobudzenie kreatywnego podejścia do procesu pracy nad user experience u podstaw – u nas samych – jako jedno-osobowego zespołu. Rzecz o tyle ciekawa, gdyż koniec końców, każdy z nas wcześniej czy później zostaje postawiony przed sytuacją, kiedy to samodzielnie musi poprowadzić pewną część działki projektowej.

Leah mówi w jaki sposób zadbać o jakość i poziom proponowanych przez siebie rozwiązań. Z własnych doświadczeń wiem, że działając w pojedynkę, wykazujemy tendencję do przyjmowania pierwszych rozwiązań jako te właściwe i najlepsze.

Tak niestety nie powinno się dziać. Własne propozycje należy poddawać pod dyskusję i analizę z różnych punktów widzenia – identycznie, jakbyśmy robili to w zespole. Stad też jej pomysł, jak to zrobić. Jak stworzyć środowisko do jedno-osobowego branistormingu.

Zachęcam do przesłuchania prezentacji, bo warta jest każdej minuty poświęconej na nią!

W skrócie polega to na przeprowadzeniu badań, zebraniu opinii od użytkowników podczas sesji testowych (np.  z wykorzystaniem wczesnych wersji aplikacji, lub nawet odręcznych prototypów). Sesje testowe cechuje pewien plan i przyjęty zestaw zadań, które użytkownicy mają do wykonania.

Także analiza potrzeb i sposobu myślenia użytkowników dają cenne wskazówki, w jaki sposób zaprojektować produkt aby odpowiadał gustom i umożliwiał realizację celów przez docelowych użytkowników.

Tak wygląda to w skrócie w przypadku projektowania na potrzeby internetu. Czy podobną metodologię można wykorzystać podczas tworzenia gier video?

W artykule „Researching Video Games the UX Way” (Nate Bolt oraz Tony Tulathimutte) relacjonują testy przeprowadzone na potrzeby projektu Spore ze stajni Electronic Arts.

Jak piszą w artykule, większość dotychczasowych badań przeprowadzanych na potrzeby nowych projektów (gier), opiera się na ankietowaniu i rozmowach z potencjalnymi użytkownikami. Analizowaniu ich potrzeb, wyobrażeń, opinii oraz przyzwyczajeń. Jednak w jaki sposób zbadać to, co jest istotą interakcji gracza z produktem w postaci interaktywnej gry?

Mając w pamięci wspomnianą wyżej metodologię UCD, odpowiedź wydaje się bardzo prosta. Należy przeprowadzić sesje testowe z wybraną grupą użytkowników, zadać im do wykonania zbiór zadań oraz przeanalizować i porównać wyniki. Z pozoru Nic bardziej mylnego, jednak…

Należy tutaj pamiętać o podstawowej różnicy, jaka występuje na polu interaktywnej rozrywki (w porównaniu do aplikacji codziennego użytku). Otóż interaktywne gry mają za zadanie bawić, ciekawić i sprawiać wrażenie możliwości pełnej kontroli przez gracza. Tutaj także bardzo istotna jest używalność (lub użyteczność) oraz funkcjonalność i ergonomia, jednak nie jest to najważniejsze kryterium. W grach liczy się tzw. fun. Warto o tym pamiętać, gdy podejmujemy się zadania jakim jest nadzorowanie projektu aplikacji służącej rozrywce.

Z tego też powodu Nate zaproponował badania opierające się na przeprowadzeniu sesji badawczych. Kryterium było tutaj uniknięcie bezpośredniej obecności moderatora (i całej ekipy badawczej) oraz danie użytkownikom możliwości wykonania takich zadań i realizacji takich scenariuszy, jakie sami sobie wybiorą.

Wykorzystano do tego celu oddzielne pomieszczenie, w którym siedział uczestnik testów. Otrzymywał on słuchawki z mikrofonem (przez który to zestaw komunikował się z moderatorem siedzącym w sali obserwacyjnej). W komputerze była zamontowana kamera, która przekazywała zdalnie obraz do pomieszczenia, w którym oprócz samego moderatora, znajdowała się część ekipy Electronic Arts odpowiedzialna za powstanie gry Spore. Dodatkowo przekazywano równolegle obraz pola gry, co umożliwiało śledzenie postępów użytkownika.

Po zrealizowaniu kluczowych etapów (tzw. milestones), użytkownik wypełniał krótką interaktywną ankietę, która zbierała feedback i opinie. Każdy z respondentów miał za zadanie głośno myśleć i opowiadać nad czym się aktualnie zastanawia, o czym myśli itp.

Tak przygotowane sesje testowe nagrywano do późniejszych analiz. Metoda w swojej budowie jest bardzo prosta zaś sposób zbierania danych został wyraźnie podporządkowany głównemu celowi: uzyskaniu informacji od użytkowników na temat procesu rozgrywki i tworzeniu się przyjemności z grania (czyli analiza emocji). W dużym uproszczeniu możemy to nazwać jako próbę zbadania i analizy user-experience.

Zapewne efekty powyższych badań dosyć mocno wpłynęły na sposób postrzegania rozgrywki oraz zaproponowanych rozwiązań, jednak o wymiernych efektach Nate i Tone nie piszą w swoim artykule. Cóż, pozostaje nam tylko chyba zagrać w grę Spore i samemu się przekonać :)

Poniżej zamieszczam dwa nagrania z sesji testowych. Ciekawa forma i kolejny case wart uwagi. Miłego oglądania.

Spore Research: Outtakes from bolt peters on Vimeo.

B|P Game Research Process & Shameless Marketing from bolt peters on Vimeo.

Na dobrą sprawę, można by było dodać do tego gesty w przeglądarkach czy czytnikach kart. Można popuścić wodze fantazji. Zapraszam na rewelacyjną porcję wiedzy!

NYC IxDA – Tap is the New Click – Dan Saffer from Interaction Design Association on Vimeo.

Ze strony vimeo.com:

„Tap is the New Click”

Even though the technology has been around for decades, only now are we starting to see mass production and adoption of touchscreen and gestural devices for the public. Jeff Han’s influential 2006 TED demonstration of his multitouch system, followed by the launches of Nintendo’s Wii, Apple’s iPhone, and Microsoft Surface, have announced a new era of interaction design, one where gestures in space and touches on a screen will be as prominent as pointing and clicking.

But how do you create products for this new paradigm? While most of us know how to design desktop and web applications, what do you need to know to design for interactive gestures?

This introduction to designing gestural interfaces will cover the basics: usability and ergonomics; a brief history of the technology; some elemental patterns of use; prototyping and documenting; and how to communicate that a gestural interface is present to users.

ABOUT DAN SAFFER
Dan Saffer is an experience design director for Adaptive Path. An international speaker and author, his writing on design has appeared in BusinessWeek and many online publications. His acclaimed book Designing for Interaction: Creating Smart Applications and Clever Devices has been called „a bookshelf must-have for anyone thinking of creating new designs” and has been translated into several languages. His new book on interactive gestures will be published by O’Reilly in October 2008.

Dan is a member of the Industrial Designers Society of America (IDSA) and the Interaction Design Association (IxDA). He received his Master of Design in Interaction Design from Carnegie Mellon University.